yaşadıklarımız ya da yaşatılanlar neticesinde karar veren yürek mekanizmasının bağlı olduğu koordinatların isabetli olması, karar sahibinin isabetli sonuçlara ulaşmasını kaçınılmaz kılacaktır. Ne güzel bi kaçamamazlık hali değil mi. bunun getirileri olumlu sonuçlarla beraber ortaya çıktığında elde kalan ya da ele gelenlerin bizim için bir anlam ifade edişi de şüphesiz önemlidir. zihinsel karmaşalardan sıyrılma kendine bir rota çizebilme ve aydınlık yarınlara ulaşabilme adına bu çok önemlidir zira. amma şartlanmışlıklardan sıyrılmak gerek sanırım. kolay olmasa bile. başların gömüldüğü çukurlardan yüreklerin semalara doğru amudi yükselişleri için elzem olan bu durumlar çoğalma azminde olacaktır bizimle beraber.  haydi diyenlerle beraber yürünülen yollara karşın dur biraz daha dur hele biraz daha dinlen ne acelen var denildiğinde ilk yolu tercih etmek akıllıca bir davranış olacaktır belki de.

 dünya hızlı bazen de yavaş ve bazen de hiç dönmüyor. hey gidi dünya işte. adı üstünde dünya . koskocaman bir rüya. uyandığımızda karşılaştığımız durumların sevindirici, tebessüm ettirici olması dilekleri ile kalbimizi açıyor ve kapatıyoruz.

                                                                                                                          a abd cüneyt güler

Ruhumun hengamesinde kara gökler saldırırken burçlarıma

Ne ara yeşerdi bilmiyorum kardelen gibi kaldırımların arasına

Arasıra ara ama; arasıra dalga geç, arasıra; ara, sına sevdamı

Cilalansın senliğim iki aramanın arasında,

Sonra bir gül daha eklenmiş olsun defterimin arasına

Ya da vazgeçtim arama, çünkü adım yok ne diyeceksin ki bana

Neyin üstüne hesap soracaksın, hangi adın üstüne kimin üstüne

Hem bankalar da telefon kullanıyorlar ya,

En iyi boş ver sen, en iyisi arama

Senliğim ?

Ha cilalanmış ha yanmış

Ben?

Varmış ya

Bir varmış bir adı yokmuş zaten

Dere tepe düz giden, burnunda hisar tüten, tüm tüm hayal büyüten bir ten

Onunla arkadaş oluruz belki, adlarımız yok nasıl olsa  karşılıklı susarız .

O susar ben susarım, o susar ben susarım sonra sustukça susarız, susadıkça susarız .

Sustukça hıçkırır yalanlarımız, sustukça çoğalır ağzımızda, sonra kusarız onları, evet kusarız !

Sonra sen gelirsin aklıma, onun da aklına sen gelirsin

Sonra sesler biriktiririz birlikte

Sonra güneye bakarız, denizi görmek için

Marmara mavi de olsa bize görünmez deniz

Sonra parantez koyup seslerimizin sonuna kuşlar deriz

Şair susar orda, hikaye biter, masal bitmez yine de

Göz kırpar tam üstümüzdeki yıldıza sessizce kuşlar,

Kuşlar deriz.

-Kuşlar

                        Umut  Gözüpek

e o da dünyalı

ama

yarası derin çocuk

dünyanın yarasının derin tarafı

yüreğine çakılı çocuk

…

kimse halini pek sormaz

öldükçe hatırlanan bir çocuk

hatırlanması ise

reyting için olan

ve de günah çıkarmak için

yardıma gidilen çocuk

herşeye rağmen gözlerinin içi gülen çocuk

…

adamlar

adam olmayasıca

günahı çıkaramayasıca adamlar

büyüdünüz de ne oldunuz sanki adamlar

koskocaman bir hiç sadece

adamlar adam olamamış adamlar

ama çocuk

adam gibi bir afrikalı çocuk

                                                                                                                    adil endülüslü-cüneyt güler

Bendeniz daha 3-4 yaşlarında iken, kiracı olduğumuz üç katlı ahşap evimiz vardı. En alt katında başka bir kiracı otururdu. Üst kat ve terasın olduğu yarım kat bize aitti.

Evimizin baktığı sokağın bir ucu çıkmaz sokaktı. Oracıkta binaların arasında kalan ufak bir meydancık vardı ki, annelerin çocuklar için en güvenli bulduğu yerler böyleleridir. Araba geçmez. Kaçacak bir yer yoktur. Konu-komşunun gözleri önündedir, vesair.

Tabi ara sokak olunca, mahallenin tüm çocukları oraya akar. Gürültü şamata… Oyun oynuyoruz kardeşim, dünya yıkılmış, kimin umurunda…

O meydancığa bakan müstakil bir evde oturan bir çift vardı. Biz gürültü ederdik, kadıncağız ses çıkarmazdı. Sabır, sabır… Sonra kapıdan bir çıkardı pir çıkardı. O bağırınca her birimiz bir köşeye kaçışırdık. Kapısından evine girinceye kadar, sindiğimiz yerden çıkmazdık. O görünürden çekilince, birer ikişer evimizin yolunu tutardır.

Tam da oyunların en tatlı yerinde yakalardı sinir nöbetleri ya.. En çok ona canım sıkılırdı. Kapıyı açan anneme, çatık kaşlarımla hayıflanmamı annem hala hatırlatır:

“Cadanoz Kadriyâna teyze bize kızdı…”

Bir keresinde, herhalde bayramdı, “Cadanoz” Kadriyâna teyze yine adeti üzere kapıdan çıkmıştı, ama bu defa bir farkla: kovalamıyordu, çağırıyordu. Pek inanmadım. Ama ellerinde çikulatalı ekmekle dönen arkadaşları görünce temkinli adımlarla “Kadriyâna” teyzeye yaklaştım. Gerçekten gülüyordu bu sefer ve de çikolatalı ekmek vardı elindeki tabakta. Yavaşça aldığımı ve hızla kaçtığımı hatırlıyorum…

Kim bilir, halime bakıp nasıl da gülmüştür arkamdan…

Çocukluk…

En tatlı vaktidir ömrümüzün…

Bu haber nice doğrudur, bilemedim. Aradım aradım, bir neticeye varamadım. Bilgisi olan varsa beni de bilgidâr etsin. Alfabe’nin Arap elif-bâsı olmaklığı biraz doğrular gibi. Amma geçmiş gün, kamu işlerin aslını Çalap Teâlâ bilir.

***

Türkler, ise İslam’ı İran üzerinden tanımağla, İran alfabesini alıp kendilerine yazı eylemişler. Burada bir devlet kararı değil, insanların kullanımı etkili olmuş.  Çokluk Farisi lugatle hem-dem olmağla, onların yazızını okur-yazar olmuş. Devletler dahî ses çıkarmamış. Selçuklularda böyle olmuş. Osmanlılar ânın devâmı.

Cumhuriyetle beraber, batı alfabesini almışız. Bazı seslerin ilavesi ile, kendi sesimizden harf katmışız. Bazı harflerin atılmasıyla, özümüzden ses çıkarmışız. Hani, alfabe değişirken, Uygur, ya da Göktürk alfabesi alınsaymış, hiç olmasa milli bir alfabe alınırmış. Olan olmuş, gün dönmüş. Gün görmüş şunca insan, ertesi sabah kara cahil uyanmış. İmdi, bugün öyle bir devrime yeltenilse, hata üste hata olur, bunca emekler hebâ olur. Hiç gerek yoktur.

***

Gel gör ki, anlam inkılâbı daha derindir. Selçuklu ve Osmanlı asırlarında, Kuran ile hem dem olan milletin dili, Kuran’ı anlamaya müsait bir lisan idi. Öyle ki köydeki Ahmet ağa dahi, okunan Arapça Kuran’ın ne manaya geldiğini yarı yarıya anlar imiş. Günümüz insanı, 40 yıl önceki günlük gazeteleri anlamakta darlanır.

Osmanlı sonrası Arap devrimlerinde bu tür elif-bâ değişimleri olmamış. Ammâ dil inkılabından onlar dahî beri kalmamış. Bugün, sokağın Arabı, Kuran’ı anlamakta zorlanır.

Tarih boyu, 1000 yıllık dostluklardan doğan ortak lisan olan Osmanlı Lugati, Türk dili üzerine, Farisi ve Arab kelime ve terkiplerin ilavesiyle neş vü nevâ bulmuştur. Gel gör ki bu lisan dahi güçten düşmüştür. İmdi kitaplara mahpustur. Ammâ bir takim yiğitler, el edip kütüphânelerin tozun alırlar. Ataları ne demiş, kulak verip, yeni istikbal kurarlar.

           Yaşadığımız ünyada yaklaşık yedi milyar insan varsa ve bunun yaklaşık 1 milyarı belki de daha fazlası korkutucu bir sefalet içerisinde ise şapkaları çıkarıp herkes önüne koymalı. Ne olmalı ama ne olmuş? Her şey ne hale gelmiş? Bu niye böyle? Düzelmesi için ne yapılmalı? … diye sormalı.

           Hepimiz bütün dünyayı vatan, bütün insanları vatandaşımız olarak görsek ne çıkar! Neden bire dokuz kuralı geçerli hâlâ. Sorgula bunu. Birimiz hepimiz için, hepimiz birimiz için neden olamıyoruz. Neden?, Neden insan insanın kurdu ki. İnsan insanın güvencesi neden olmaz,olamaz ki. Kendi menfaatimiz yerine evrensel menfaati düşünmek çok mu zor.

           İnsan insana değer vermeli. Zira insan kainattaki en değerli varlık insan. Üstün donanımları, dinamik yaratılışıyla en muhteşem varlık insan. Bu durum her insanın kendisini vazifeli bilmesi gerekliliğini ortaya çıkarmakta ve yeni şeyler üreten, ahlakı iyi olan bir dünyaya kavuşabilme ümidiyle çırpınan bir insana ihtiyaç duymakta dünya. Potansiyel olarak kendinde varolan yetileri kinetik bir hale çeviren hakkını arayan, haksıza, haksızlığa fırsat vermeyen, evrensel değerlerle örülü bir insan istemekte dünya.

           Terakki mi ve teekkül mü? Cevap bulması gereken iki soru. Modern teekkülistler terakkide kararlı gibiler. Dünyayı yemeye çoktan başlamışlar hatta neredeyse bitirecekler. Eli çabuk tutma gerekliliği söz konusudur. Evrensel huzur bir ütopya gibi gelebilir. Ancak bizler neticeci değil; yolda olmaya çalışmanın gerekliliğinin farkında olan bir insan olmanın gayretkeşleriyiz. Dünyanın manzarası pek de iç açıcı değil. Aslında hiç açıcı değil diyeceğim amma “ümitli” olma sıfatımıza ters düşeceğinden böyle söylemek istemiyorum.

           Terakki için az konuşup çok iş yapan insan olmak gerekiyor. Bu hedefe ulaşmak için yoldayız ve başaracağız.

          İnanıyoruz! Üstünüz!

                                                                                                                                     cüneyt güler

Bir de şu su

Ona bakma, buralar damlıyor.

Şimdi artacak ve bir süre sonra koskoca  duman olacak

O sis mi ne? Bana ver diye  ardında

Sürahi sinekleri kaynayacak.

Düşüp de ölüyorlar yorgunluğa

Acayip

Hızlı koşan atlar kadar işte.

Bir dağı çizdim etekleri gurbet rengi

Yel yüksekten alçağa kadar esiyor

İnsan da esiyor.

Caddelerin damarına karışınca hayat kailesi

Ne duvarlar ne antidepresanlar

Onu ancak kitap kokusu paklar

Halk, böğrü bıçaklı adamların silsilesi

Bir de o var, bakılmayacak

Yel bu değirmenlerden çıkıp

Asrı geçip oralara bizim gitmediğimiz yerlere

Ağrı sokuyor

Devletin sırtına kulunç giriyor.

Omuzu yıldızlı yaratıklar kendi neslini dayatıyor

Borçlar hukuku ve anayasa ötekini savunuyor.

Ölme ey kardeşim seni dirilteceğim

Bir türkü ve bir nefes dua buna yetecek eminim.

                                                                  – Agâh Uslu-

Abdest aldı, seccadesini serdi.

Bir türlü namaza başlayamadı.

Olduğu yerde değil, düşündüğü yerdeydi sanki.

Bildikleriyle yaşadıkları birbirine muhalif olunca arada kaldı.

Bazen hiç düşünmeden şuursuzca geçiriyordu günlerini…

Bazen hesap kitap işlerine bir giriyor, kaybediyordu kendini.

Bu işten kazançlı çıkmak zordu bu gidişle.

Zaten bilir kişi “ sakın esme, yağma” demişti.

Nasıl o yükü omuzlarında hissetti, eğildi eğildi…

Hasret kaldı zavallı, kocakarı imanına.

Nur Süreyya

Mehmet Ali Alakaş

         İnsan, dünyayı büyük bir gürültüyle boğmaya çalışanların sesini susturmaya çalışan; kini- nefreti gömen, sevgiyi, saygıyı, adaleti yaymaya çalışan. İnsan, barış için nefesini alan ve veren, huzuru ve şevki veren insan.

         İnsan, namertlik sarmışken yedi düveli, mertlikten vazgeçmeyen. Varolamaya çalışan, yok olmaya çalışanların da dirilişi için mücadele eden insan.

         İnsan, insanlar kaybededururken özlerini batanlar arasında, gece yatarken bir çocuğa masal fısıldayan, hayatın hikmetini anlatan.

         İnsan, çirkini değil güzeli başa tac eden. En güzeli başa tac eden insan.

         İnsan işte o zaman insan…

                                                                                                                                                                  cüneyt güler